Emarik Blog
Pieter en de eerste Halloween Darkride
Pieter had een plan.
Een heel goed plan.
Althans… dat vond Pieter zelf.
Na jarenlang rommelmarkten, kringloopwinkels, garageverkopen en obscure kraampjes op dorpsfeesten te hebben afgestruind, had hij eindelijk genoeg materiaal verzameld om zijn grote droom waar te maken:
een echte Halloween Darkride in zijn eigen tuin.
Waarom een Halloween Darkride?
Dat wist eigenlijk niemand.
Pieter zelf ook niet helemaal.
Het was ergens begonnen met een plastic schedel die hij voor twee euro had gekocht.
Daarna kwam een oude houten doodskist.
Toen een kapotte pop zonder hoofd.
Een spinnenwebmachine.
Een oude ziekenhuiskar.
Drie kandelaars.
Een lamp die volgens de verkoper "vroeger zeker nog gewerkt had".
Een clown.
Nog een clown.
En uiteindelijk een derde clown waarvan Pieter zich niet meer kon herinneren waarom hij die eigenlijk gekocht had.
"Je weet nooit wanneer je zoiets nodig hebt," zei hij iedere keer wanneer Emma vroeg waar hij al die spullen voor nodig had.
En zo groeide de verzameling.
Jaar na jaar.
De garage werd voller.
De zolder werd voller.
Het tuinhuis werd voller.
Op een gegeven moment stond er zelfs een skelet naast de diepvries.
Pieter vond dat normaal.
De rest van het gezin iets minder.
Maar toen kwam die ene dag waarop Pieter besloot:
"Nu ga ik het allemaal gebruiken."
🕷️ De voorbereidingDe eerste zaterdag van oktober begon Pieter enthousiast aan de bouw.
Met een plattegrond.
Tenminste… met een stuk karton waarop hij met een dikke zwarte stift pijlen had getekend.
"Hier komt de ingang."
Pijl.
"Dan lopen de bezoekers hier."
Nog een pijl.
"Hier komt de begraafplaats."
Een kruisje.
"En hier de finale."
Een groot vraagteken.
Dat vraagteken was niet symbolisch.
Pieter had werkelijk nog geen idee wat daar moest komen.
Maar dat zou later wel komen.
Eerst moesten alle spullen uit de garage.
Dat bleek een probleem.
Want sommige spullen stonden al zo lang opgeslagen dat Pieter niet meer wist wat ze waren.
Hij trok aan een oud gordijn.
Er kwam een plastic rat uit.
Hij opende een doos.
Een arm.
Hij opende een andere doos.
Nog een arm.
"Volgens mij heb ik ergens ook nog een been."
Dat had hij inderdaad.
Maar het bleek het verkeerde been.
💀 De eerste testEen week later stond de eerste versie van de darkride klaar.
Pieter was trots.
Er was een ingang met een bord:
WELCOME TO HELL
Het bord hing een beetje scheef.
"Dat hoort zo," zei Pieter.
Daarna kwam een gang met spinnenwebben.
Vervolgens een kerkhof met zes grafstenen.
Daarna een kamer met een oude stoel en een pop.
En tenslotte een grote doodskist.
Pieter drukte op de knop.
Niets.
Hij drukte nog eens.
KLIK.
Een lamp ging aan.
Daarna uit.
Daarna weer aan.
Toen begon ergens een geluid te spelen.
"AAAAAAAHHHHH!"
Pieter schrok.
Hij keek om zich heen.
"Waar kwam dat vandaan?"
Na twintig seconden ontdekte hij dat het geluid uit een oud speelgoedkastje kwam.
Een speelgoedkastje dat hij ooit voor drie euro had gekocht.
Het speelde een Halloween-geluid dat waarschijnlijk bedoeld was voor kinderen van zes jaar.
Maar in de donkere tuin klonk het verrassend angstaanjagend.
Pieter glimlachte.
"Perfect!"
🔥 Probleem nummer éénDe eerste bezoeker mocht naar binnen.
Het was zijn buurman.
"Gewoon even testen," zei Pieter.
De buurman liep door de ingang.
Een sensor zou automatisch de eerste scène activeren.
Hij stapte naar binnen.
Niets.
Nog een stap.
Niets.
Nog een stap.
Plotseling:
PLOINK!
Een skelet viel uit een boom.
Niet omdat de sensor werkte.
Het touwtje zat gewoon los.
De buurman sprong bijna twee meter achteruit.
Pieter stond erbij met een grote glimlach.
"Zie je wel!"
"Dat was niet gepland!"
"Nee," zei Pieter. "Maar het werkte."
🤡 Probleem nummer tweeDe clown bleek een groter probleem.
Pieter had hem op een stoel gezet.
Wanneer iemand langs kwam, zou de clown langzaam zijn hoofd draaien.
Tenminste… dat was het idee.
De motor werkte prima.
Maar de stoel niet.
Bij iedere beweging reed de clown langzaam achteruit.
De eerste keer draaide hij zijn hoofd naar de bezoeker…
en reed vervolgens stilletjes de donkere tuin in.
Pieter keek ernaar.
De buurman keek ernaar.
De clown reed verder.
"Misschien," zei Pieter voorzichtig, "is dit een nieuwe scène."
De buurman knikte.
"De verdwijnende clown?"
"Precies."
Niemand geloofde hem.
🧟 Probleem nummer drieDe grootste attractie moest de laatste kamer worden.
Daar had Pieter een oude ziekenhuisbrancard staan.
Daarop lag een lijk onder een wit laken.
Wanneer de bezoekers voorbij kwamen, zou het lijk plotseling rechtop gaan zitten.
Pieter had er weken aan gewerkt.
Twee motoren.
Een kabel.
Een oude afstandsbediening.
En een constructie die hij liever niet aan een keuringsdienst zou laten zien.
De eerste test ging goed.
Het lijk kwam langzaam overeind.
Pieter juichte.
"YES!"
Toen ging het nog hoger.
Nog hoger.
En nog hoger.
Tot het lijk vrijwel rechtop stond.
Pieter keek naar de constructie.
"Dat is misschien iets te enthousiast."
Toen klapte de brancard dicht.
KRAK!
Het lijk verdween.
Pieter bleef stil.
"Dat," zei hij uiteindelijk, "was de finale."
🌩️ De grote openingsavondEindelijk was het zover.
Halloween.
De tuin was volledig veranderd.
Overal stonden pompoenen.
Mist hing tussen de bomen.
De verlichting knipperde.
De oude grafstenen stonden schots en scheef.
Er hingen spinnenwebben.
En ergens speelde een oude cassetteband met angstaanjagende muziek.
Pieter stond bij de ingang.
Vol trots.
De eerste bezoekers kwamen binnen.
De eerste scène werkte.
De tweede ook.
De clown reed achteruit.
Pieter deed alsof het zo hoorde.
De grafstenen lichtten op.
Een skelet viel uit de boom.
Ook precies op het juiste moment.
Toen kwam de ziekenhuisruimte.
De bezoeker liep naar de brancard.
Pieter drukte op de afstandsbediening.
Niets.
Hij drukte nog eens.
Niets.
Nog eens.
KLIK.
De brancard schoot plotseling omhoog.
Het lijk kwam overeind.
De lampen knipperden.
De muziek stopte.
En toen…
ging de garagedeur vanzelf open.
Iedereen keek.
Pieter keek ook.
Hij had geen idee waarom.
Daarna begon ergens de stofzuiger te draaien.
De bezoeker keek naar Pieter.
Pieter keek naar de stofzuiger.
"Die zat niet in het programma."
🎃 Het onverwachte succesAan het einde van de avond stond Pieter tussen tientallen bezoekers.
De darkride was technisch gezien een ramp.
De clown was drie keer verdwenen.
Het skelet was twee keer gevallen.
De mistmachine had een plantenbak ondergespoten.
De muziek was halverwege veranderd in een kinderliedje.
En de laatste scène werkte alleen wanneer Pieter persoonlijk tegen de brancard schopte.
Maar iedereen had gelachen.
En sommigen waren zelfs echt geschrokken.
Pieter keek trots naar zijn tuin.
"Volgend jaar doe ik het groter."
De buurman keek geschrokken.
"Groter?"
"Ja."
"Wat ga je dan nog gebruiken?"
Pieter wees naar de garage.
De deur stond nog open.
Daarachter lagen honderden spullen.
Een oude pop.
Twee doodskisten.
Een kapotte rolstoel.
Vier skeletten.
Een animatronic die niemand ooit had zien werken.
En ergens achteraan stond een enorme plastic pompoen.
Pieter glimlachte.
"Daarom ga ik morgen weer naar de rommelmarkt."
De buurman werd bleek.
De echte horror was blijkbaar niet de darkride.
De echte horror was Pieter die nog steeds naar rommelmarkten ging. 🎃😂
Als je je abonneert op de blog, sturen we je een e-mail zodra er nieuwe updates op de site verschijnen, zodat je ze niet mist.
Door te accepteren dat u toegang krijgt tot een dienst van een derde externe partij https://www.emarik.eu/
