Van grasmaaier naar grasrobot – mijn volgende stap in het pensioenleven

Er zijn van die momenten waarop je jezelf plots een heel eenvoudige vraag stelt.

Waarom doe ik dit eigenlijk nog zelf?

Bij mij gebeurde dat ergens tijdens het zoveelste rondje met de grasmaaier.

Ik ben ondertussen met pensioen. Een nieuwe fase in mijn leven, met meer tijd voor de dingen die ik graag doe. Wandelen, uitstapjes maken, reizen, bezig zijn met Emarik… en natuurlijk ook gewoon genieten van het leven.

Maar ergens tussen die leuke bezigheden staat nog altijd die grasmaaier.

Elke keer opnieuw.

Benzine controleren, starten, duwen, draaien, hoeken nemen, gras opvangen… en uiteindelijk kijken naar een tuin die er weer netjes bij ligt.

En dan denk ik:

"Zou een robot dit eigenlijk niet veel gemakkelijker kunnen doen?"

Het idee van een grasrobot

Het idee is eigenlijk heel eenvoudig.

Ik koop een robotmaaier.

Ik stel hem in.

Ik druk op een knop.

En de robot doet de rest.

Terwijl ik een wandeling maak, aan mijn website werk, foto's sorteer of gewoon van een kop koffie geniet, rijdt ergens in de tuin een kleine robot rond die ervoor zorgt dat het gras kort blijft.

Klinkt ideaal.

Maar toen begon ik me te verdiepen in het onderwerp.

En daar ontdekte ik iets wat ik misschien beter niet had kunnen ontdekken...

Er bestaan ontzettend veel robotmaaiers.

De keuze blijkt moeilijker dan gedacht

Ik dacht eerst dat het gewoon een kwestie zou zijn van een model kiezen dat geschikt is voor mijn aantal vierkante meters.

Maar nee.

Al snel kom je termen tegen als GPS, RTK, virtuele grenzen, draadloos maaien, begrenzingsdraad, sensoren, navigatiesystemen, app-bediening, regensensoren, hellingspercentages en allerlei andere technische zaken waarvan je voorheen niet eens wist dat ze bestonden.

En dan komt de belangrijkste vraag:

Welke robot is geschikt voor mijn tuin?

Want uiteindelijk gaat het niet om de mooiste robot.

Ook niet noodzakelijk om de duurste.

Het gaat om een robot die gewoon doet wat hij moet doen.

Mijn gras maaien.

Met of zonder draad?

Een van de eerste keuzes die ik tegenkwam was de klassieke vraag: met begrenzingsdraad of zonder?

De traditionele robotmaaier werkt met een draad die rondom het maaigebied wordt gelegd.

Dat systeem bestaat al jaren en heeft zich bewezen.

Maar tegenwoordig zijn er ook robots die zonder fysieke begrenzingsdraad kunnen werken. Met GPS, RTK en andere navigatietechnologieën kunnen ze hun maaigebied bepalen.

Dat klinkt natuurlijk fantastisch.

Geen draad ingraven.

Geen gedoe wanneer je later een bloemperk verandert.

Maar daar staat dan weer tegenover dat de technologie ingewikkelder wordt en dat de prijs vaak mee evolueert.

Dus opnieuw:

Wat heb ik eigenlijk nodig?

Mijn tuin is uiteindelijk de baas

Daarom ben ik begonnen mijn eigen tuin eens anders te bekijken.

Niet meer alleen als tuin.

Maar als een soort testparcours voor een robotmaaier.

Waar staan de bomen?

Waar liggen de borders?

Zijn er smalle doorgangen?

Waar zitten hellingen?

Waar moet de robot absoluut niet komen?

Zijn er plaatsen waar hij gemakkelijk kan vastlopen?

En hoe zit het met de randen?

Want daar zit volgens mij een van de belangrijkste punten.

Een robot die prachtig over het gras rijdt maar overal een strook ongemaaid gras langs de rand laat staan, betekent uiteindelijk dat ik alsnog met de hand moet gaan bijwerken.

En dan heb ik eigenlijk gewoon een dure robot gekocht om vervolgens zelf met de kantenmaaier achter hem aan te lopen.

Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling. 😉

Waarom ik niet meteen koop

Mijn plan is daarom om dit jaar vooral te kijken, vergelijken en leren.

Ik heb geen haast.

Volgend jaar wil ik waarschijnlijk de overstap maken.

En misschien is dat juist het leuke eraan.

Ik kan rustig verschillende modellen bekijken, ervaringen van andere gebruikers lezen, video's bekijken en vooral kijken naar wat er werkelijk bij mijn tuin past.

Want één ding heb ik inmiddels geleerd:

De beste robotmaaier bestaat waarschijnlijk niet.

Er bestaat wel een robotmaaier die het beste past bij een bepaalde tuin.

En precies die probeer ik te vinden.

Mijn nieuwe pensioenproject

Eigenlijk is het wel grappig.

Toen ik met pensioen ging, dacht ik vooral aan alle dingen waarvoor ik nu meer tijd zou hebben.

En nu ben ik aan het nadenken over hoe ik ervoor kan zorgen dat ik juist minder tijd kwijt ben aan één van die dingen.

Gras maaien.

Misschien wordt 2027 dus het jaar waarin mijn oude grasmaaier met pensioen gaat.

En misschien komt er een nieuwe collega voor in de plaats.

Een collega die niet klaagt, geen koffie nodig heeft, geen vakantie vraagt en vooral...

elke dag vrijwillig het gras blijft maaien.

Ik hoef hem alleen nog maar te vinden.

Wordt vervolgd...

De zoektocht naar onze grasrobot is begonnen.